Πρόγραμμα εκπαίδευσης στην αυτοσυμπόνοια

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Πρόγραμμα εκπαίδευσης στην αυτοσυμπόνοια

Την Τρίτη, 10/5/2016, πραγματοποιήθηκε η πρώτη συνάντηση του Ψυχοεκπαιδευτικού Προγράμματος στην Αυτοσυμπόνοια. Πρόκειται για μια συνεργασία του Συμβουλευτικού Κέντρου Γυναικών και της Διεύθυνσης Κοινωνικής Μέριμνας Δήμου Χαλανδρίου, σε συνεργασία με το Τμήμα Ψυχολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου. Η εκπαίδευση αυτή συνίσταται σε 8 εβδομαδιαίες, δίωρες συναντήσεις 30 ατόμων, υπό την καθοδήγηση της κας Ειρήνης Καρακασίδου, Υποψηφίου Διδάκτορος Ψυχολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου και την εποπτεία του Αναστασίου Σταλίκα, Καθηγητή Ψυχολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου.

Αυτοσυμπόνοια ορίζεται η ικανότητα του ατόμου να στέκεται με κατανόηση απέναντι στον εαυτό του, όταν υποφέρει, αποτυγχάνει ή αισθάνεται ανεπαρκής, αντί να του ασκεί κριτική ή να αγνοεί τον πόνο και τα αρνητικά συναισθήματα.

Η διάρκεια του προγράμματος είναι από Τρίτη, 10 Μαϊου έως Τρίτη, 28 Ιουνίου 2016. Στο πρόγραμμα συμμετέχουν ωφελούμενες του Συμβουλευτικού Κέντρου Γυναικών Δήμου Χαλανδρίου και των Κοινωνικών Υπηρεσιών Δήμων Χαλανδρίου και Κηφισιάς, άνεργες, ηλικίας 25-55 ετών. Στόχος είναι η εξοικείωσή τους με την έννοια της αυτοσυμπόνοιας και η εκμάθηση τεχνικών, με απώτερο σκοπό τη βελτίωση της συναισθηματικής τους κατάστασης και την ενίσχυση της ψυχικής τους ανθεκτικότητας.

Κέντρο Συμβουλευτικής Υποστήριξης Γυναικών Δήμου Χαλανδρίου

Δ/νση: Στρ. Αλ. Παπάγου 7, 15234, Χαλάνδρι

Τηλ.: 210 6899916

email: womenaidhalandri@gmail.com

25 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ – Παγκόσμια ημέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών στις 25 Νοεμβρίου, το Συμβουλευτικό Κέντρο Γυναικών Δήμου Χαλανδρίου διοργανώνει την ίδια ημέρα δράση “street work” για την ενημέρωση και ευαισθητοποίηση των πολιτών, στην κεντρική πλατεία Χαλανδρίου από τις 10:00 το πρωί έως τη 1:00 το μεσημέρι.

Συμβουλευτικό Κέντρο Γυναικών Δήμου Χαλανδρίου
Παπάγου 7, Χαλάνδρι 15234
Τηλ. 210 6899916
Ε-mail: womenaidhalandri@gmail.com

Χαλάνδρι, 23 Νοεμβρίου 2015

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

25 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ – Παγκόσμια ημέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών

“Η βία κατά των γυναικών είναι ίσως η πιο επαίσχυντη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων: Δεν κάνει διαχωρισμό μεταξύ συνόρων, πολιτισμών ή πλούτου. Όσο συνεχίζεται, δεν μπορούμε να ισχυριζόμαστε ότι κάνουμε ουσιαστική πρόοδο προς την ισότητα, την ανάπτυξη και την ειρήνη”. (4η Παγκόσμια Διάσκεψη Γυναικών στο Πεκίνο).

25 Νοεμβρίου 2015… 1 στις 3 γυναίκες εξακολουθεί να πέφτει θύμα σωματικής ή σεξουαλικής βίας και παρά την αυξανόμενη διεθνή προσοχή στο ζήτημα, τα επίπεδα της βίας κατά των γυναικών παραμένουν απαράδεκτα υψηλά, περιλαμβάνοντας ενδοοικογενειακή βία, βιασμούς, ακρωτηριασμούς γεννητικών οργάνων, καταναγκαστικούς γάμους και trafficking.

Την ημέρα αυτή, τα στελέχη του Συμβουλευτικού Κέντρου Γυναικών Δήμου Χαλανδρίου θα βρισκόμαστε στην κεντρική πλατεία Χαλανδρίου (stand πλησίον ΚΕΠ), από τις 10:00 έως τις 13:00, ενημερώνοντας τους πολίτες και διαθέτοντας έντυπο υλικό των υπηρεσιών του Κέντρου μας.

Ας μιλήσουμε τη φωνή της ισότητας για μηδενική ανοχή σε φαινόμενα βίας και εκμετάλλευσης κατά των γυναικών.

12294883_1485218355119819_5222299692642293453_n

 

Συζήτηση με θέμα:Βία και διακρίσεις κατά των γυναικών (13/11/2015)

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΝΟΜΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ                                             

ΔΗΜΟΣ ΧΑΛΑΝΔΡΙΟΥ                       
ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΜΕΡΙΜΝΑΣ
Τμήμα Κοινωνικής Πρόνοιας, Εποπτείας, Εθελοντισμού
και Πολιτικών Ισότητας των Δυο Φύλων
Κέντρο Συμβουλευτικής Υποστήριξης Γυναικών

Χαλάνδρι 13/11/2015

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ   

Συζήτηση με θέμα: Βία και Διακρίσεις κατά των γυναικών

Την Τρίτη, 10 Νοεμβρίου 2015, ο Δήμαρχος Χαλανδρίου Σίμος Ρούσσος υποδέχτηκε  στην αίθουσα εκδηλώσεων του Δήμου Χαλανδρίου δημοσιογράφους και στελέχη της τοπικής αυτοδιοίκησης τον Laiou Dumitru, Δήμαρχο Comuna Ceplenita, Νομός Iasi, Petrariu Maria Adriana, Δήμαρχο Comuna Vanatori, Νομός Iasi και Paul Voicu, Αντιδήμαρχο Alba Iulia και κοινωνικών φορέων από τη Ρουμανία (Βουκουρέστι, Ιάσιο και Alba Julia), καθώς και την Κορίνα Βασιλοπούλου, περιφερειακή σύμβουλο Αττικής σε μια εκδήλωση με θέμα Βία και Διακρίσεις κατά των Γυναικών.

Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του Στρατηγικού έργου FEMRO με αντικείμενο  τηνΕιδίκευση και Επανειδίκευση Ανθρώπινων πόρων για την ένταξη των γυναικών στην αγορά εργασίας και την καταπολέμηση των έμφυλων διακρίσεων στην κοινωνική και εργασιακή ζωή. Το εν λόγω έργο χρηματοδοτείται από το Επιχειρησιακό Πρόγραμμα Ανθρώπινου Δυναμικού της Ρουμανίας. Συνδιοργανωτές στην εκδήλωση ήταν το Κέντρο Δια Βίου Μάθησης ΤΕΧΝΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ (διακρατικός εταίρος στο έργο) και ο Δήμος Χαλανδρίου.

DSCN2402
Ο Δήμαρχος Χαλανδρίου απηύθηνε χαιρετισμό, κατά τον οποίο παρουσίασε τη φιλοσοφία της Δημοτικής Αρχής όσον αφορά στη λειτουργία των κοινωνικών δομών της και τη χρησιμότητά τους σε συνθήκες βαθιάς οικονομικής κρίσης. Ειδικότερα, αναφέρθηκε στη δράση του Συμβουλευτικού Κέντρου Γυναικών, υπογραμμίζοντας τη συμβολή του στην πρόληψη και αντιμετώπιση της έμφυλης βίας.

DSCN2406

Περαιτέρω, στην εκδήλωση αναλύθηκαν οι μορφές και η έκταση του φαινομένου της έμφυλης βίας από τα στελέχη του Συμβουλευτικού Κέντρου Γυναικών Δήμου Χαλανδρίου (κοινωνική λειτουργός, κοινωνιολόγος, νομικός, ψυχολόγος). Παράλληλα, παρουσιάστηκε εκτενώς το έργο του Κέντρου, καθώς επίσης και εμπειρικά δεδομένα από την τριετή λειτουργία της δομής. Το Συμβουλευτικό Κέντρο Γυναικών Δήμου Χαλανδρίου αποτελεί το μοναδικό εξειδικευμένο πλαίσιο υποστήριξης γυναικών θυμάτων βίας στη Βορειοανατολική Αττική. Έως σήμερα έχει δεχτεί 406 αιτήματα από γυναίκες που έχουν υποστεί βία οποιασδήποτε μορφής (σωματική, ψυχολογική, οικονομική, σεξουαλική).

Ακολούθησε συζήτηση μεταξύ των παρευρισκομένων σχετικά με τις δυνατότητες και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι φορείς υποστήριξης των γυναικών σε Ελλάδα και Ρουμανία. Στη συζήτηση έκανε παρέμβαση η Κορίνα Βασιλοπούλου, περιφερειακή σύμβουλος Αττικής, θέτοντας ως ζήτημα το πλαίσιο λειτουργίας των δομών στη Ρουμανία σε αντιπαραβολή με την Ελλάδα. Στο κλείσιμο της συζήτησης, υπογραμμίστηκε από τους συμμετέχοντες η αναγκαιότητα της περαιτέρω ενίσχυσης των δομών από την πολιτεία και η σημασία συνεργασίας όλων των εμπλεκόμενων φορέων για την ολιστική πρόληψη και θεραπεία του φαινομένου.

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΑ ΑΡΜΟΔΙΑ ΥΠΟΥΡΓΕΙΑ & ΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑ ΙΣΟΤΗΤΑΣ ΤΩΝ ΦΥΛΩΝ

Θέμα: Ζητήματα λειτουργίας των 44 Συμβουλευτικών Κέντρων Γυναικών Θυμάτων Βίας και Ξενώνων Φιλοξενίας ΟΤΑ και των 2 Ξενώνων Φιλοξενίας ΕΚΚΑ.

Αξιότιμε κύριε Βούτση, αξιότιμε κύριε Κατρούγκαλε,

Σε συνέχεια των επιστολών που έχουν αποσταλεί προς τον Υπουργό Εσωτερικών κύριο Βούτση με αρ. Πρωτ. 668/11-2-2015, προς τη Γενική Γραμματέα Ισότητας Φύλων κυρία Κούβελα με αρ. πρωτ. 45/5-5-2015 και προς τον πρώην Υπουργό Εργασίας κύριο Σκουρλέτη με αρ. Πρωτ. 23772/30-64/27-5-15, στις οποίες μέχρι και σήμερα δεν έχουμε λάβει καμία απάντηση, αναγκαζόμαστε να απευθυνθούμε εκ νέου προς άμεση επίλυση των μείζονων προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε οι εργαζόμενες/οι των δομών, με οξύτατες συνέπειες στην εύρυθμη λειτουργία του έργου:

1. Πρωταρχικής σημασίας ζήτημα είναι το πρόβλημα που αφορά στην ανανέωση των ετήσιων συμβάσεων του προσωπικού των δομών. Όπως ήδη γνωρίζετε, για τη νόμιμη ανανέωση κάθε σύμβασης μετά τη λήξη της απαιτείται προηγουμένως : α) έγκριση από το Δ.Σ. κάθε Δήμου, β) έγκριση των ανανεώσεων από την αρμόδια κατά την Π.Υ.Σ. 33/2006 επιτροπή, γ) έκδοση πράξης πρόσληψης από την κάθε δημοτική αρχή, δ) δημοσίευση της παραπάνω πράξης στο Φ.Ε.Κ. προκειμένου να πραγματοποιηθεί στη συνέχεια νόμιμη ανάληψη υπηρεσίας. Το έτος 2014, η σχετική εγκριτική πράξη της επιτροπής κατά την Π.Υ.Σ. 33/2006 εκδόθηκε τον Αύγουστο 2014 με αποτέλεσμα οι ανανεώσεις των στελεχών που εκκρεμούσαν ήδη από της αρχές του έτους να καθυστερήσουν. Έτσι, σε ορισμένες περιπτώσεις, οι επίτροποι του Ελεγκτικού Συνεδρίου αρνήθηκαν να επικυρώσουν εντάλματα πληρωμής που αντιστοιχούσαν σε χρονικά διαστήματα όπου δεν υπήρχε εν ενεργεία σύμβαση εργασίας, μιας και ο νόμος δεν προβλέπει αναδρομικότητα των συμβάσεων. Τελικώς και μετά από τις ανάλογες πιέσεις- καθ’ ότι διακυβεύονταν μισθοί, ασφαλιστική κάλυψη αλλά και η ίδια η λειτουργία των δομών- τέθηκε σε ισχύ ρύθμιση που εξασφάλισε την αναδρομική ισχύ των συμβάσεων από την επομένη της λήξης τους, που επέλυε το πρόβλημα αποκλειστικά όμως για το έτος 2014 (Ν. 4316/2014, αρ. 67 παρ.7, ΦΕΚ Α’ 270/24-12-2014).

Για το τρέχον έτος, φαίνεται να έχει δρομολογηθεί η νομοθετική επίλυση του παραπάνω ζητήματος οριστικά, σύμφωνα με το άρθρο 24 του νομοσχεδίου που φέρει τον τίτλο «Αυτοτελής υπηρεσία ελέγχου νομιμότητας ΟΤΑ – Οικονομική βιωσιμότητα και αυτοτέλεια ΟΤΑ – Κανόνες Δημοσιονομικής Διαχείρισης και άλλες διατάξεις θεμάτων Υπουργείου Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης» η οποία τέθηκε σε δημόσια διαβούλευση, εκκρεμεί όμως ακόμα η ψήφισή της.

Ωστόσο, η παραπάνω νομοθετική πρωτοβουλία δεν επιλύει τα ρεαλιστικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι/ -ες επί σειρά μηνών από την προαναφερθείσα χρονοβόρα διαδικασία, παρά μόνον θεραπεύει τις νομικές πλημμέλειες της χρονοβόρας διαδικασίας αναγνωρίζοντας τη νόμιμη υπόστασή τους αναδρομικά. Συγκεκριμένα: Κατά τη διάρκεια της πολύμηνης καθυστέρησης ανανέωσης των συμβάσεων, δεν καταβάλλεται η μισθοδοσία των εργαζομένων (των οποίων η ανανέωση εκκρεμεί), με άμεση συνέπεια την οικονομική τους εξουθένωση αλλά και απουσία ασφαλιστικής κάλυψης (κατ’ ουσία «μαύρη εργασία»), παραβιάζοντας την εθνική και διεθνή εργατική νομοθεσία. Συγχρόνως εγείρονται ερωτήματα, τόσο ως προς τη νομιμότητα των ανανεώσεων, σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία για τη διαδοχικότητα των συμβάσεων, όσο και ως προς τη νόμιμη υπόσταση των δομών, εφόσον όλες οι ενέργειες κατά το διάστημα προ της δημοσίευσης σε ΦΕΚ, όπως οι βεβαιώσεις που παρέχονται σε συμβουλευόμενες γυναίκες θύματα βίας, τις οποίες πολύ συχνά χρησιμοποιούν οι νομικοί εκπρόσωποί τους στις δίκες, κρίνονται παράτυπες και άκυρες.

Συνεπώς, ζητάμε να ρυθμιστεί η διαδικασία ανανέωσης των συμβάσεών μας άμεσα και με μορφή επείγοντος, ώστε να επιλυθούν τόσο τα νομικά όσο και τα ρεαλιστικά προβλήματα που αναφύονται.

Μέχρι -ωστόσο- την ενδεχόμενη προσαρμογή των αιτημάτων μας στις νομοθετικές αλλαγές, ζητούμε την άμεση επιτάχυνση της διαδικασίας ανανεώσεων των συμβάσεών μας για το τρέχον έτος. Ήδη, πολλοί από εμάς τους εργαζομένους/ -ες παρέχουμε την εργασία μας στις Δομές τους τελευταίους έξι μήνες εν αναμονή της ανανέωσης της σύμβασης εργασίας, κατ’ ουσία δηλαδή σε καθεστώς παρανομίας/ μαύρης εργασίας. Ενώ έχει ήδη παρέλθει το πρώτο εξάμηνο του έτους, η διαδικασία βρίσκεται ακόμα στο στάδιο έκδοσης της απαραίτητης εγκριτικής πράξης της επιτροπής κατά την Π.Υ.Σ. 33/2006, και με ασφαλείς εκτιμήσεις δεν προβλέπεται να ολοκληρωθεί σε λιγότερο από 2 μήνες (στην καλύτερη περίπτωση και ανάλογα πάντα με την κάθε Δομή- αφού τα επόμενα στάδια διενεργούνται από τους εκάστοτε Δήμους κτλ). Με δεδομένο για εμάς το συγκροτημένο και ενιαίο χαρακτήρα του προγράμματος ζητούμε να πράξετε αναλόγως προκειμένου να εξασφαλιστεί η άμεση, κατά προτεραιότητα και επείγουσα ολοκλήρωση της διαδικασίας ανανέωσης των συμβάσεών μας σε κάθε στάδιο που ακολουθεί και μέχρι την δημοσίευση των ανανεώσεων στο ΦΕΚ για την απόκτηση νόμιμης ενέργειας.

2. Ισότιμα σημαντικό ζήτημα είναι η καθυστερούμενη ροή χρηματοδότησης για τη λειτουργία των δομών, η οποία ενώ θεωρητικά είναι εξασφαλισμένη, στην πραγματικότητα δεν διατίθεται άμεσα προς τις δικαιούχους δομές. Αναφέρεται ότι τελευταία εκροή χρημάτων προς τα ΣΚΓ και τους Ξενώνες Φιλοξενίας ΟΤΑ πραγματοποιήθηκε τον Ιανουάριο του 2015, ενώ μέχρι σήμερα δεν έχει πραγματοποιηθεί η τελική έγκριση του ΠΔΕ 2015. Το γεγονός αυτό επιφέρει σοβαρότατες συνέπειες τόσο στις/ους εργαζόμενες/οι, καθώς παραμένουν απλήρωτες/οι επί σειρά μηνών, όσο και στη λειτουργία των Δομών (σοβαρές ελλείψεις σε αναλώσιμα, μη καταβολή ενοικίων και λογαριασμών, κ.α.).

Κατά συνέπεια, θεωρούμε ότι – πέρα από τα διαδικαστικά κωλύματα των ευρωπαϊκών προγραμμάτων- η εξασφάλιση της εύρυθμης και επιτυχούς λειτουργίας των Δομών θα πρέπει να αποτελεί βασική μέριμνα των Υπουργείων σας. Με δεδομένο αυτό, ζητούμε να προβείτε στις απαραίτητες ενέργειες ώστε να αποκατασταθεί άμεσα η κανονική ροή της μισθοδοσίας των εργαζομένων από τον εκάστοτε νόμιμο υπόχρεο.

3. Άγνωστο, επιπλέον, παραμένει το ίδιο το μέλλον των δομών. Η πρόθεση συνέχισης λειτουργίας των δομών έχει διαφανεί από τις τοποθετήσεις σας στη Βουλή (ΥΠΕΣ, 427/24-4-15), ωστόσο αδιευκρίνιστο παραμένει το πλαίσιο χρηματοδότησης, το καθεστώς λειτουργίας και η διατήρηση του υπάρχοντος προσωπικού. Ιδίως, παραμένει αδιευκρίνιστο σε περίπτωση συνέχισης λειτουργίας των Δομών, εάν πρόκειται να επαναπροκηρυχθούν οι αυτές θέσεις του ισχύοντος προσωπικού μετά το πέρας των συμβάσεων του τρέχοντος έτους κατά τη λήξη του προγράμματος ή θα επέλθει ανανέωση συμβάσεων του υπάρχοντος προσωπικού λαμβανομένης υπόψη, ως απαραιτήτου πρόσθετου προσόντος, της προϋπηρεσίας του στο αντικείμενο της συμβουλευτικής σε θέματα έμφυλης βίας.

Σύμφωνα με τα παραπάνω δεδομένα, σας καλούμε να διασφαλίσετε αφενός τη συνέχιση λειτουργίας των Δομών– καθόσον θεωρούμε αυτονόητο ότι αναγνωρίζετε τη σημασία και αναγκαιότητά τους- και αφετέρου την εργασία του ήδη υπάρχοντος καταρτισμένου, εκπαιδευμένου και έμπειρου προσωπικού για την απρόσκοπτη συνέχιση της λειτουργίας αλλά και την παροχή υψηλής ποιότητας υπηρεσιών.

Τέλος, θα πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι σε συνθήκες ανθρωπιστικής κρίσης, κληθήκαμε να συμβάλουμε στο εγχείρημα εξάλειψης της έμφυλης βίας, της ανισότητας και της αδικίας κατά των γυναικών, ερχόμενες/οι αντιμέτωπες/οι με την έξαρση του φαινομένου, προσπαθώντας να βρούμε λύσεις σε καταστάσεις εξ’ ορισμού δυσεπίλυτες. Εντέλει, καταλήξαμε να υφιστάμεθα οι ίδιοι οικονομική και εργασιακή βία και ανασφάλεια, με προεκτάσεις στην προσωπική και κοινωνική μας ζωή.

Οι εργαζόμενες/οι των δομών έχουμε, πλέον, φτάσει στα όρια μας και αδυνατούμε να συνεχίσουμε να παρέχουμε τις υπηρεσίες μας αν δεν βρεθούν άμεσα λύσεις στα παραπάνω ζητήματα.

Σε αναμονή της απάντησής σας,

Με εκτίμηση,

Οι εργαζόμενες/εργαζόμενοι των 44 Συμβουλευτικών Κέντρων Γυναικών και

Ξενώνων Φιλοξενίας των ΟΤΑ, οι εργαζόμενες/εργαζόμενοι των 2 Ξενώνων Φιλοξενίας του ΕΚΚΑ

Οι συναδέλφισσες/συνάδελφοι της Γραμμής SOS 15900 συμμερίζονται τις αγωνίες και τους προβληματισμούς μας και στέκονται αλληλέγγυες/οι.

Τα συμβουλευτικά κέντρα γυναικών στην Ελλάδα

Τα Συμβουλευτικά Κέντρα Γυναικών, βρίσκονται σε όλη την ελληνική επικράτεια και παρέχουν πολύτιμο υποστηρικτικό και επιστημονικό έργο στις γυναίκες που έχουν υποστεί κακοποίηση.

abused-woman-shutterstock-615x330

Ποια ήταν η ανάγκη ίδρυσης των συμβουλευτικών κέντρων γυναικών και πόσα λειτουργούν σήμερα στην Ελλάδα;
Η βία κατά γυναικών λόγω φύλου αποτελεί ένα πολύπλοκο πρόβλημα που επιμένει σε όλες τις κοινωνίες, σε όλα τα κοινωνικά στρώματα, ανεξάρτητα από το οικονομικό ή ακόμη και το μορφωτικό επίπεδο των ατόμων.

Αυτό συμβαίνει επειδή είναι βαθιά ριζωμένη σε μία άνιση ιεράρχηση των δύο φύλων, ακόμη και στον «πολιτισμένο» σύγχρονο κόσμο μας. Βλέπετε ότι ακόμη και σήμερα είναι αποδεκτά –δήθεν ως χάριν αστεϊσμού- μηνύματα του τύπου «το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο», φυσικά με μονόδρομη κατεύθυνση: από τον «σοφό» αρσενικό, προς την αιωνίως «ανώριμη» γυναίκα που πρέπει να συνετιστεί, ακόμη και με χρήση βίας.

Σκεφθείτε ότι μόλις το 2006, απαγορεύθηκε τυπικά με το Νόμο 3500 η κάθε μορφής βία, ψυχολογική και σωματική, κατά γυναικών, η οποία πλέον θεωρείται έγκλημα και τεκμήριο ισχυρού κλονισμού του γάμου. Μάλιστα, το 2006 για πρώτη φορά αναγνωρίστηκε ως αδίκημα η σεξουαλική κακοποίηση και ο βιασμός της γυναίκας εντός του οικογενειακού θεσμού.

Το φαινόμενο της έμφυλης βίας κλιμακώθηκε σε σημείο που κρίθηκε απολύτως απαραίτητο να δημιουργηθούν δομές για την πρόληψη και την αντιμετώπισή του προβλήματος αυτού. Το πρώτο Συμβουλευτικό Κέντρο για γυναίκες – θύματα έμφυλης βίας, ξεκίνησε να λειτουργεί το 1988 στην Αθήνα. Σταδιακά όμως, έγινε αντιληπτό ότι για να στηριχθεί αποτελεσματικά ο γυναικείος πληθυσμός, τα Κέντρα έπρεπε να πολλαπλασιαστούν σε όλη τη χώρα.

Τα τελευταία δύο χρόνια αποδίδεται τμηματικά στον πολίτη ένα εθνικό δίκτυο Συμβουλευτικών Κέντρων και Ξενώνων Φιλοξενίας για κακοποιημένες γυναίκες και τα παιδιά τους, που υλοποιήθηκε με συγχρηματοδότηση από το ΕΣΠΑ (2007-2013). Πιο συγκεκριμένα, το δίκτυο των Συμβουλευτικών Κέντρων αποτελείται από 14 Κέντρα που βρίσκονται στις έδρες των Περιφερειών της χώρας, υπό την άμεση εποπτεία της Γενικής Γραμματείας Ισότητας των Φύλων, και από 25 Κέντρα με ευθύνη λειτουργίας της τοπικής αυτοδιοίκησης. Σήμερα το δίκτυο των δομών αυτών βρίσκεται στην ολοκλήρωσή του. Συμπληρωματικά, το δίκτυο θα συνεργάζεται με τους 21 Ξενώνες Φιλοξενίας σε όλη τη χώρα.

Ποιες είναι οι αρμοδιότητες των συμβουλευτικών κέντρων γυναικών;
Τα Συμβουλευτικά Κέντρα είναι στελεχωμένα με κοινωνικούς λειτουργούς και ψυχολόγους, ώστε να παρέχεται στις γυναίκες-θύματα βίας, η απαραίτητη στήριξη, ηθική και ψυχολογική. Οι εργαζόμενοι στα Συμβουλευτικά Κέντρα, όπως και στους Ξενώνες Φιλοξενίας, λαμβάνουν ειδική επιμόρφωση, ώστε να ανταποκρίνονται καλύτερα και πιο στοχευμένα στο δύσκολο, αλλά και τόσο κρίσιμο ρόλο που αναλαμβάνουν.

Βεβαίως, οι υπηρεσίες των δομών αυτών παρέχονται δωρεάν και καλύπτονται από το απόρρητο της συμβουλευτικής. Σε κάθε περιοχή, κάθε Συμβουλευτικό Κέντρο συνάπτει ειδικό Πρωτόκολλο Συνεργασίας με τους κατά τόπους Δικηγορικούς Συλλόγους επιτρέποντας τη συνεργασία με νομικούς-μέλη των συλλόγων.

Πιστεύουμε ότι μέσα από τη λειτουργία των Κέντρων, για πρώτη φορά στην Ελλάδα αναδείχθηκε το θέμα της βίας κατά των γυναικών σε τόσο μεγάλη έκταση στις τοπικές κοινωνίες, σε ένα ευρύτερο κοινό καθώς και στους επαγγελματίες. Πραγματοποιήθηκε μια διασύνδεση και δικτύωση με φορείς και υπηρεσίες όπως η Αστυνομία, η Εισαγγελία, τα νοσοκομεία, οι κοινωνικές υπηρεσίες, οι προνοιακές δομές, οι φορείς απασχόλησης, οι εκπαιδευτικοί φορείς, η τοπική αυτοδιοίκηση και οι σύλλογοι.

Aυτή η διασύνδεση βοηθά στην καλύτερη παραπομπή και εξυπηρέτηση των ενδιαφερόμενων γυναικών, στο να αποφεύγονται οι επικαλύψεις σε επίπεδο παροχής υπηρεσιών και στο να ενισχύεται η αποτελεσματικότερη συνεργασία όλων των δομών.

Ποιες ομάδες πληθυσμού μπορούν να απευθυνθούν στα συμβουλευτικά κέντρα;
Σε κάθε Συμβουλευτικό Κέντρο μπορούν να απευθύνονται κατά κύριο λόγο:
– Γυναίκες που υφίστανται κακοποίηση από κάποιο μέλος της οικογένειάς τους ή το σύντροφό τους (πρώην ή νυν)

– Γυναίκες που υφίστανται σωματική, σεξουαλική, ψυχολογική, συναισθηματική ή λεκτική βία
– Γυναίκες που υφίστανται οικονομική αποστέρηση ή κοινωνική απομόνωση
– Γυναίκες που έχουν υποστεί βιασμό ή απόπειρα βιασμού

– Γυναίκες που έχουν υπάρξει ή είναι θύματα πορνείας ή trafficking
– Γυναίκες που έχουν υποστεί σεξουαλική παρενόχληση στον εργασιακό τους χώρο
– Γυναίκες που υφίστανται πολλαπλές διακρίσεις (όπως µετανάστριες, αιτούσες άσυλο, γυναίκες µε αναπηρία,  µονογονείς κ.ά.).

Είναι ακόμη θέμα ταμπού η αποδοχή βοήθειας από τα συμβουλευτικά κέντρα για τις γυναίκες;
Η αναζήτηση βοήθειας από τις γυναίκες για ένα τόσο προσωπικό και ευαίσθητο θέμα, παραμένει ακόμη ένα ισχυρό ταμπού. Είναι όμως ένα αναγκαίο βήμα για να μπορέσει η γυναίκα να βοηθήσει τον εαυτό της και να σπάσει το φαύλο κύκλο της βίας.

Οι ειδικοί των Συμβουλευτικών Κέντρων γνωρίζουν πόσο ευάλωτες νιώθουν οι γυναίκες που έχουν υποστεί βία και μάλιστα όταν είναι μητέρες, και φροντίζουν να κάνουν το βήμα αυτό πιο εύκολο για εκείνες.

Μέσα από τα διαθέσιμα στοιχεία συμπεραίνουμε ότι οι γυναίκες εντός Αττικής καταγγέλλουν οι ίδιες την πράξη σε μεγαλύτερο ποσοστό σε σχέση με την περιφέρεια. Ίσως η ανωνυμία του μητροπολιτικού κέντρου να βοηθά στην αποπροσωποποίηση των σχέσεων μεταξύ του καταγγέλλοντος και των αρμοδίων αρχών.

Από την πλευρά μας, έχουμε αναλάβει κεντρικά την πρωτοβουλία να δημιουργήσουμε ένα θετικό κλίμα στήριξης των γυναικών, μέσα από μια διαρκή εκστρατεία ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης της κοινής γνώμης. Η εκστρατεία μεταξύ άλλων, περιλαμβάνει ενημερωτικά έντυπα σε διάφορες γλώσσες, τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά σποτ, ενημερωτικές δράσεις, ειδική διαδικτυακή σελίδα και banner σε ιστοσελίδες. Στόχος μας είναι κατ’αρχήν να ενημερώσουμε τον κόσμο ότι υπάρχουν οι δομές στήριξης και προστασίας των γυναικών-θυμάτων βίας.

Παράλληλα, επιχειρούμε με τις δράσεις μας να σπάσουμε τη σιωπή που περιβάλλει το πρόβλημα και να αμβλύνουμε το φόβο που εμποδίζει τις γυναίκες να αναζητήσουν βοήθεια. Το σύνθημά μας είναι «Δεν είσαι η μόνη, δεν είσαι μόνη».

Ποιες είναι οι μορφές βίας με τις οποίες έρχεται αντιμέτωπη η γυναίκα σήμερα; Που έχετε βρει ερευνητικά ότι οφείλεται αυτή η βία;
Το πρόβλημα της βίας κατά των γυναικών δεν αφορά μόνον τη χώρα μας. Ο κατάλογος των µορφών βίας εναντίον γυναικών σε όλο τον κόσμο είναι μακρύς. Συμπεριλαμβάνει το φυσικό ξυλοδαρμό και άλλες «ορατές» μορφές βίας, φόνους «τιµής», εξαναγκαστικό υποσιτισµό, εξαναγκασµό σε πορνεία, καταναγκαστική εργασία. Περιλαμβάνει τις αμβλώσεις λόγω προτίμησης φύλου, την έλλειψη πρόσβασης στην ιατρική περίθαλψη και στη μόρφωση.

Εκατοµµύρια ανήλικα κορίτσια οδηγούνται κάθε χρόνο σε αναγκαστικούς γάµους. Υπολογίζεται ότι περισσότερα από 30 εκατομμύρια κορίτσια κινδυνεύουν να υποβληθούν στην επώδυνη, επιβλαβή και ταπεινωτική πρακτική του ακρωτηριασµού των γεννητικών οργάνων κατά τη διάρκεια της ερχόμενης δεκαετίας.

Στις δικές μας κοινωνίες τα κρούσματα βίας διαφοροποιούνται στη μορφή, όχι όμως στη σφοδρότητα. Βία μπορεί να είναι λεκτική βία, οικονομικός εκβιασμός, σεξουαλική ταπείνωση, ξυλοδαρμός, τραυματισμός, βιασμός, και όχι μόνον. Στην ειδησεογραφία φθάνουν κατά καιρούς περιστατικά εξαιρετικής σκληρότητας, κακοποίησης ή και δολοφονίας νεαρών γυναικών με ειδεχθή τρόπο. Στις περισσότερες περιπτώσεις, ο δράστης είναι ο φίλος τους, ή ο σύντροφος τους.

Μπορεί κανείς να πει πολλά για τα αίτια του προβλήματος. Ίσως όμως αυτή τη στιγμή θα πρέπει να εστιάσουμε στις πιθανές λύσεις, που περιλαμβάνουν και κάποια πρακτικά μέτρα. Είμαστε πεπεισμένοι ότι περισσότερες γυναίκες θα αναζητήσουν διέξοδο από μία κακοποιητική σχέση, αν έχουν την ψυχολογική στήριξη των ειδικών, αλλά και οικονομική ανεξαρτησία.

Για το λόγο αυτό, επιδιώκουμε να επεκτείνουμε το ρόλο των Συμβουλευτικών Κέντρων ώστε να είναι σε θέση να προσφέρουν στήριξη και σε ό,τι αφορά τον επαγγελματικό προσανατολισμό και την αναζήτηση εργασίας των γυναικών.

Υπάρχουν διαφορές στα περιστατικά βίας κατά των γυναικών, σε σχέση με τα προ κρίσης χρόνια; Αν ναι, ποιες είναι αυτές και σε ποιους τομείς εστιάζονται;
Η Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων παρακολουθεί τους ρυθμούς καταγγελιών της έμφυλης βίας μέσα από την Τηλεφωνική Γραμμή SOS 15900. Η συμπλήρωση τον περασμένο Μάρτιο, των 3 χρόνων λειτουργίας της Γραμμής, μας πρόσφερε την ευκαιρία να μελετήσουμε τα στατιστικά στοιχεία από διαφορετικές φάσεις της κρίσης.

Τα στοιχεία δεν φαίνεται να μπορούν να υποστηρίξουν ένα συμπέρασμα αύξησης των περιστατικών σε συσχετισμό με την κρίση. Όμως αυτό που παίρνουμε ως «μήνυμα» από τις δομές της πρωτεύουσας, είναι μια ποιοτική διαφορά των περιστατικών, δηλαδή έχουμε πιο σκληρή, πιο βίαιη κακοποίηση.

Θα μπορούσατε να μας παραθέσετε κάποια ποιοτικά και ποσοτικά στοιχεία των περιστατικών που έχουν προσέλθει στα κέντρα;
Όπως είπαμε και προηγουμένως, το εθνικό δίκτυο των Συμβουλευτικών Κέντρων είναι πολύ καινούργιο. Στο διάστημα των δύο περασμένων ετών που άρχισαν σταδιακά να λειτουργούν τα συμβουλευτικά κέντρα, έχουμε συνολικά έναν αριθμό γυναικών που κατέφυγαν στις υπηρεσίες τους, που ξεπερνά τις 2.650 συμβουλευόμενες.

Τα πρώτα περισσότερο συστηματικά και αντιπροσωπευτικά στοιχεία που έχουμε στα χέρια μας αφορούν σε πρώτη φάση, το α΄ τρίμηνο του 2014 για τα 14 Συμβουλευτικά Κέντρα τα οποία είναι στη δική μας άμεση εποπτεία.

Στους τρεις αυτούς μήνες, τα κέντρα επισκέφθηκαν περί τις 600 γυναίκες. Αυτόν τον αριθμό θεωρώ εντυπωσιακό για δύο ουσιαστικούς λόγους. Κατ’αρχήν, γιατί δεν αφορά μόνο ένα άτομο. Πίσω από μια γυναίκα βρίσκεται συνήθως μια ολόκληρη οικογένεια που αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα.

Ο δεύτερος λόγος αφορά το γεγονός ότι μία γυναίκα που αναζητά βοήθεια δεν αποτελεί μια απλή «επίσκεψη», αλλά ένα ολόκληρο περιστατικό που αντιμετωπίζεται με πληρότητα και πιθανότατα απαιτεί επαναληπτικές επισκέψεις και ποικίλες παράλληλες ενέργειες σε ένα βάθος χρόνου, ανάλογα με τη σοβαρότητα της υπόθεσης.

Με ποιο τρόπο μπορεί να απευθυνθεί κανείς στα συμβουλευτικά κέντρα;
Κάθε Συμβουλευτικό Κέντρο έχει τα δικά του στοιχεία επικοινωνίας, τα οποία μπορεί κάθε ενδιαφερόμενη να βρει συγκεντρωμένα είτε στη διαδικτυακή σελίδα της Γενικής Γραμματείας Ισότητας των Φύλωνhttp://www.isotita.gr/index.php/docs/c41/, είτε στην ειδική ιστοσελίδα που έχουμε δημιουργήσει για το θέμα αυτό http://womensos.gr/sumvouleutika-kentra-ggif/.

Ανά πάσα στιγμή όμως, μπορεί μια γυναίκα να καλέσει την Τηλεφωνική Γραμμή SOS 15900 κατά της έμφυλης βίας και να πάρει όλες τις απαραίτητες πληροφορίες. Είναι μια γραμμή εθνικής εμβέλειας, που σε 24ωρη βάση παρέχει άμεση βοήθεια, πληροφόρηση και ψυχοκοινωνική στήριξη στην ελληνική και στην αγγλική γλώσσα, σε θύματα έμφυλης βίας.

Οι υπηρεσίες είναι εμπιστευτικές και παρέχονται με βάση τον Κανονισμό Λειτουργίας Τηλεφωνικής Γραμμής SOS 15900 . Ταυτόχρονα υπάρχει δυνατότητα επικοινωνίας μέσω της ηλεκτρονικής διεύθυνσης sos15900@isotita.gr .

Πηγή: http://singleparent.gr/kakopoiisi-eksartiseis/ta-symvoyleftika-kentra-gynaikon-stin-ellada/

Υπογραφή Σύμβασης Ορόσημο για την Βία κατά των Γυναικών

Στις 16 Ιουνίου 2015, η Κυπριακή κυβέρνηση υπέγραψε τη Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης  – Σύμβαση του Συμβουλίου της Ευρώπης για την Πρόληψη και Καταπολέμηση της Βίας κατα των Γυναικών και της Ενδοοικογενειακής Βίας – 4 χρόνια μετά το άνοιγμα της για υπογραφές στις 11 Μαΐου 2011. Η Κύπρος είναι η 38η χώρα που υπογράφει τη Σύμβαση εκ των οποίων 18 την έχουν ήδη επικυρώσει. Το Μεσογειακό Ινστιτούτο Μελετών Κοινωνικού Φύλου (MIGS), το οποίο για χρόνια ασκεί πολιτική πίεση για την υιοθέτηση της Σύμβασης στην Κύπρο, χαιρετίζει την απόφαση της Κυπριακής κυβέρνησης να βάλει σε εφαρμογή τις υποσχέσεις της.

Η Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης αποτελεί την πρώτη νομικά-δεσμευτική Ευρωπαϊκή σύμβαση η οποία εστιάζει συγκεκριμένα στην βία κατά των γυναικών και την ενδοοικογενειακή βία. Η Σύμβαση περιλαμβάνει τις ελάχιστες προδιαγραφές για την αποτελεσματική πρόληψη, προστασία, ποινική δίωξη και την δημιουργία ολοκληρωμένων πολιτικών για την καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών.

Η Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης τοποθετεί το θέμα της βίας κατά των γυναικών στο ευρύτερο θεωρητικό πλαίσιο της ανισότητας των φύλων και της έλλειψης σεβασμού προς τα ανθρώπινα δικαιώματα και την αξιοπρέπεια των γυναικών. Όπως δηλώνει η Σουσάνα Παύλου, Διευθύντρια του Ινστιτούτου «Αυτό είναι εξαιρετικής σημασίας και αποτελεί μια ευκαιρία ανάληψης δράσης για την Κύπρο αφού το παρόν νομικό και θεωρητικό πλαίσιο εστιάζεται κυρίως στον τομέα της ενδο-οικογενειακής βίας. Μέσω αυτού του εργαλείου δίνεται στην Κύπρο η δυνατότητα επικέντρωσης σε όλες τις μορφές βίας κατά των γυναικών».

Σοβαρές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων γυναικών και κοριτσιών γίνονται όλο και πιο διαδεδομένες και ορατές κάθε μέρα:

  • 1 στις 5 γυναίκες έχει υποστεί σωματική ή/και σεξουαλική βία στην Κύπρο.
  • 28% των κυπρίων γυναικών υπέστηκε κάποια μορφή κακοποίησης από νυν ή πρώην σύζυγο ή σύντροφο.
  • 82% των θυμάτων ενδοοικογενειακής βίας είναι γυναίκες και κορίτσια.
  • Υπήρξαν 30 δολοφονίες γυναικών από συντρόφους ή πρώην συντρόφους τα τελευταία 10 χρόνια.
Η Κυπριακή κυβέρνηση πρέπει τώρα να μεταφράσει αυτήν την επίδειξη πολιτικής βούλησης σε συγκεκριμένες ενέργειες διασφαλίζοντας ότι οι γυναίκες και τα κορίτσια θα είναι ασφαλείς από τη βία, και να παρέχει στα θύματα την υποστήριξη που χρειάζονται για να ξαναχτίσουν τη ζωή τους. Η σύμβαση μπορεί να τεθεί σε πλήρη ισχύ στην Κύπρο μόλις επικυρωθεί, και αυτό απαιτήσει εκτεταμένες νομοθετικές αλλαγές, την ανάπτυξη εξειδικευμένων υπηρεσιών υποστήριξης, την εφαρμογή προγραμμάτων πρόληψης, συντονισμένη και εμπεριστατωμένη συλλογή δεδομένων και έρευνα, καθώς και ολοκληρωμένες και συντονισμένες πολιτικές σε όλες τις κυβερνητικές υπηρεσίες.Το Ινστιτούτο καλεί τα αρμόδια υπουργεία να δημιουργήσουν, χωρίς καθυστέρηση, ένα συντονιστικό διεπιστημονικό επιτροπή για να συντονίσει την όλη διαδικασία, και που να περιλαμβάνει όλες τις σχετικές υπηρεσίες, αλλά και γυναικείες οργανώσεις και ΜΚΟ, όπως προβλέπεται από τη Σύμβαση.

Η υπογραφή της Σύμβασης της Κωνσταντινούπολης γίνεται πραγματικότητα με τέσσερα χρόνια καθυστέρηση. Η επικύρωση δεν μπορεί να περιμένει άλλα τέσσερα. Το κόστος της βίας κατά των γυναικών και των κοριτσιών είναι τεράστιο – τόσο σε ανθρώπινο όσο και σε οικονομικό επίπεδο.

πηγή: Mediterranean Institute of Gender Studies

Βί(αι)ος

Η θεατρική ομάδα 5 Monkeys υπό την αιγίδα του Συμβουλευτικού Κέντρου Γυναικών Χαλανδρίου παρουσιάζει το έργο Βί(αι)ος στις 4/6 (20:45) και στις 5/6 (22:00) στo πλαίσιο του φεστιβάλ “Off off Athens” στο θέατρο Επί Κολωνώ (Ναυπλίου 12 Αθήνα).
Μια θεατρική παράσταση βασισμένη στην γυναικεία κακοποίηση και την μορφή που αυτή παίρνει ανάλογα με τον Θύτη.
Ένα θύμα Trafficking , δύο θύματα ενδοοικογενειακής βίας και εκμετάλλευσης, οι διαδρομές τους, πως ξεκίνησαν και πως κατέληξαν, στήνουν και ολοκληρώνουν την θεατρική πράξη. Όλια “23 χρονών, άχρηστο προϊόν και ελεύθερη”, Ελπίδα “υπέφερα τα πάντα γιατί ο μπαμπάς μου μ’ αγαπούσε τόσο πολύ”, Ανθέα “καλό πράγμα ο πόνος γιατί είναι πραγματικός, είμαι καλά. ”
Η παράσταση εμπλέκει τον θεατή μολύνοντας τον σταδιακά με όσα επιλέγει να αγνοεί. Η βία βρίσκεται παντού, εν δυνάμει θύματα είμαστε όλοι. Καμία διάκριση. Καμία εξαίρεση. Ποιός ο ένοχος;

Κείμενο/Σκηνοθεσία : Ορφανού Σοφία
Παίζουν: Γαλανοπούλου Φωτεινή, Τουρσιάδου Βερόνικα, Λίνα Φούντογλου
Επιμέλεια κίνησης: Κλάδη Μαριάννα
Επιμέλεια μουσικής: Πυλαρινός Νίκος
Trailer – Φωτογραφίες: Χρίστος Συμεωνίδης

Teaser: 

«Η πιο μεγάλη μπίζνα είναι το μουνί»

174685-gyneka_0_1

«Ο κόσμος είναι ωραίο μέρος για να γεννηθείτε / αν δεν σας νοιάζει που μερικοί άνθρωποι πεθαίνουν όλη την ώρα / ή έστω απλώς λιμοκτονούν κάποιες ώρες / στο κάτω κάτω δεν πειράζει, αφού δεν είστε εσείς» Λόρενς Φερλινγκέτι

«Oλοι κερδίζουν από την πορνεία: ο σωματέμπορας, ο πελάτης, οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις που ασχολούνται με τα θύματα, οι ειδικοί που μιλάνε σήμερα στην ημερίδα, εγώ που ερευνώ το πεδίο, εσείς που γράφετε αυτό το ρεπορτάζ». Ο Γρηγόρης Λάζος είναι καθηγητής Κοινωνιολογίας στο Πάντειο. Εδώ και δεκαετίες επίμονα και παθιασμένα μελετά ένα φαινόμενο τόσο άβολο για όλους μας, που τον περισσότερο χρόνο προτιμάμε να στρέφουμε τα μάτια αλλού. Οπως ακριβώς κάνω κι εγώ, όταν ο Λάζος μού δίνει στοιχεία για την «ανθρώπινη κρεαταγορά της Αθήνας»: κατά μέσο όρο 6.500 πορνικές θέσεις όπου εκδίδονται 12.000 γυναίκες. Αλλες 6.500 εκδίδονται στην υπόλοιπη Ελλάδα.

«Δεν βγαίνουν όλες κάθε μέρα, όλη μέρα», μου εξηγεί ο καθηγητής, που -μαζί με την ερευνητική του ομάδα- σαρώνουν τις πιάτσες και συζητούν με πόρνες και πελάτες. «Από Πατήσια μέχρι Συγγρού εξαπλώνεται η πορνεία της εξαθλίωσης», λέει ο Λάζος. «Εχουμε φτάσει στο σημείο οι γυναίκες να εκδίδονται ακόμα και για μια τυρόπιτα. Οταν η άλλη έχει να φάει δυο μέρες, τι θα κάνει; Συνήθως το μεροκάματό τους είναι στα 15 ευρώ και, για να το βγάλουν, χρειάζεται να περάσουν από πάνω τους 6-8 πελάτες στο πεζοδρόμιο ή 20 στο μπορντέλο».

Στην Αθήνα σήμερα υπάρχουν περίπου 525 οίκοι ανοχής, εκ των οποίων νόμιμα λειτουργούν το πολύ 10. Μέχρι ώρας έχουν χαρτογραφηθεί 91 στούντιο στην ευρύτερη περιοχή του κέντρου. Γυναίκες εκδίδονται και μέσω μικρών αγγελιών και σε ξενοδοχεία, ενώ ένας πολύ μικρός αριθμός κινείται μέσω Διαδικτύου. Υπάρχουν επίσης περίπου 700 πόρνες πολυτελείας. Ο κύριος όγκος των γυναικών δουλεύει στους δρόμους: πλατεία Κολιάτσου, Αμερικής, Βάθη, Κουμουνδούρου, Βουκουρεστίου, Πειραιώς.

Τζίρος-ρεκόρ

«Η πιο μεγάλη μπίζνα είναι το μουνί», μου είχε πει παλιά ένας νταβατζής κι έχει δίκιο: 600 εκατ. ευρώ εκτιμάται ότι είναι ο ετήσιος τζίρος από την πορνεία στην Ελλάδα.

«Την περίοδο 1997–2000 η πορνική αγορά έπιασε τις κορυφαίες της τιμές και σε γυναίκες και σε τιμές», εξηγεί ο Λάζος. «Σταδιακά άρχισε να πέφτει όσο οι πελάτες έχαναν εισοδήματα κι αυξανόταν η χρήση πορνογραφικού υλικού μέσω Διαδικτύου. Το 2006-2008 έπεσε στα ελάχιστα: 6.000 πόρνες στην Αθήνα. Από το Καστελόριζο, που ο Παπανδρέου μάς ανακοίνωσε ότι μπαίνουμε στα μνημόνια, η πορνεία άρχισε να αυξάνεται μ’ έναν αργό, χλομό ρυθμό».

Ετσι, από τις 17.000 εκδιδόμενες το 2012 σήμερα βρισκόμαστε στις 18.500. Αυτό που έχει αλλάξει είναι ότι πια οι μισές πόρνες είναι Ελληνίδες, ενώ κάποτε είχαν εξαφανιστεί από τον δρόμο, διαπιστώνουν οι ερευνητές. «Πολλές πια εκδίδονται περιστασιακά, κατά περίπτωση και σύμφωνα με την ανάγκη τους», λέει ο Λάζος. «Σήμερα το 35%-40% των εκδιδομένων στην Αθήνα -7.350 γυναίκες- είναι ντόπιες: περίπου 6.900 είναι κόρες μεταναστών που έχουν γεννηθεί και μεγαλώσει στην Ελλάδα».

«Το καινούργιο φαινόμενο είναι νέα κορίτσια μετά την έξοδό τους από το κλαμπ να σου προσφέρουν ένα γρήγορο, με αντάλλαγμα την κούρσα», λέει ο Μ.Χ. Είναι ταξιτζής εδώ και 15 χρόνια και εξυπηρετεί κυρίως τουρίστες που θέλουν να γνωρίσουν τα ενδότερα της νυχτερινής Αθήνας. «Δεν είναι επαγγελματίες, είναι μικρά παιδιά που δεν θεωρούν και τόσο κακό να σου κάτσουν για τα 20 ευρώ που έχει η κούρσα».

Οι πόρνες κατά περίσταση που βγαίνουν στον δρόμο είναι γυναίκες που απέκτησαν κάποια επαφή με το δίκτυο και εκδίδονται περιστασιακά για να συμπληρώσουν το εισόδημά τους.

«Δεν είναι εύκολο να εκδοθεί ο καθένας. Αν εσύ αύριο το πρωί το αποφασίσεις, θα είσαι σαν αγγούρι στο πεζοδρόμιο», λέει ο Λάζος. «Η πορνεία έχει τεχνική, κάποιος πρέπει να σε διδάξει: πώς επιδεικνύεις το σώμα σου, πώς μιλάς στον πελάτη, τι κάνεις για να ολοκληρώσει πιο γρήγορα. Είναι μια ολόκληρη διαδικασία εκπαίδευσης και, κυριότατα, μια διαδικασία ταπείνωσης. Η αποδοτική πόρνη πρέπει να έχει ισοπεδωθεί σαν άνθρωπος».

Το προφίλ των εκδιδόμενων

Η «αποδοτική πόρνη» είναι μια γυναίκα που, όταν ξεκίνησε, είχε όνειρα: πίστευε ότι θα βγάλει χρήματα εύκολα, γρήγορα και -κυρίως- προσωρινά. Και φυσικά, κανείς δεν της εξήγησε πως στην πραγματικότητα θα της μένουν στο χέρι 2,5 ευρώ ανά πελάτη.

Μετά από ένα χρόνο δουλειάς έχει πια ψυχικά ισοπεδωθεί. Ετσι, το ερώτημα αν τα ναρκωτικά οδηγούν στην πορνεία ή η πορνεία στα ναρκωτικά είναι για τους ερευνητές το αυγό του Κολόμβου.
«Δεν αναφερόμαστε μόνο στην πρέζα», λέει ο Λάζος. «Οι ηρωινομανείς έχουν μικρή διάρκεια ζωής στις πιάτσες, καταρρέουν πολύ γρήγορα. Αναφερόμαστε στα λεγόμενα μαλακά ναρκωτικά. Οι γυναίκες τα έχουν ανάγκη για να αντέχουν αυτά που κάνουν».

Κι «αυτά που κάνουν» οι πόρνες σήμερα μπορούν να φτάσουν πολύ μακρύτερα από εκεί που φαντάζεστε: η αγορά διαθέτει ανήλικες, γυναίκες που πηγαίνουν με ένα ολόκληρο τσούρμο ανδρών ταυτόχρονα, άλλες που υφίστανται gaping (να μπαίνουν δηλαδή στο σώμα τους από τεράστια μπουκάλια μέχρι μίξερ χειρός), άλλες που ο πελάτης τις χέζει ή τις κατουράει.

Ισως η πιο τρομακτική από τις καινούργιες τάσεις είναι η κτηνοβασία: δυο φορές τον χρόνο, όταν τα σκυλιά του πελάτη είναι ξαναμμένα, νοικιάζει κορίτσια για να κάτσουν στα ντόμπερμαν ή τα λυκόσκυλα. Για όλα αυτά τα παράξενα γούστα οι τιμές ξεκινούν από τα 500 ευρώ.

Για όλα τα βαλάντια

Ομως η αγορά απευθύνεται σε κάθε εισόδημα: ακόμα και με 5 ευρώ μπορεί κάποιος να πάει με μια κοπέλα στον δρόμο για 15 λεπτά, μετά τα μεσάνυχτα, όταν οι νταβατζήδες αποσύρουν τα «καλά χαρτιά» και ρίχνουν στον δρόμο τις «δεύτερες επιλογές». Συνήθως οι τιμές κινούνται στα 20 ευρώ.
Στα μπορντέλα οι τιμές ανεβαίνουν κι ο χρόνος χρήσης της κοπέλας μειώνεται: ο πελάτης πληρώνει 30 ευρώ για τρία λεπτά. Στα στούντιο ο χρόνος είναι μεγαλύτερος: για 50-100 ευρώ ο πελάτης (ή το ζευγάρι) μπορεί να έχει την κοπέλα για μια ώρα. Οταν αναφερόμαστε σε πόρνες πολυτελείας, οι τιμές ανεβαίνουν ιλιγγιωδώς: για να συνοδεύσει απλώς τον πελάτη σε κοινωνική έξοδο η πόρνη θα χρεώσει 100–200 ευρώ και για να κάνει σεξ μαζί του 500.

Το προφίλ των πελατών

Ποιος είναι όμως ο πελάτης; Ο παππούς μου, ο σύζυγός σου, ο αδερφός της. Την αγορά της Αθήνας συντηρούν περίπου 550.000 άντρες: άνθρωποι της διπλανής πόρτας, υπεράνω πάσης υποψίας, ανύπαντροι, παντρεμένοι, σε σχέση, όλων των ηλικιών, ντόπιοι και μετανάστες. Η μόνη προϋπόθεση, το σταθερό εισόδημα που τους επιτρέπει να αγοράζουν σεξ –εξ ου και οι άνεργοι εμφανίζονται ως ελάχιστο ποσοστό στις έρευνες.

Αποκαλυπτικά για το προφίλ του πελάτη είναι τα στοιχεία που παρουσίασε την περασμένη Τετάρτη η δικαστική ψυχολόγος Μαρία Μουδάτσου, επιστημονική υπεύθυνη της έρευνας της PRAKSIS για την πορνεία και το τράφικινγκ.
Η έρευνα διεξήχθη επί έξι μήνες σε επτά πόλεις και συμμετείχαν με συνεντεύξεις τους 70 εκδιδόμενες και 30 πελάτες.

Οι 29 άντρες είναι Ελληνες και μορφωμένοι (αρκετοί με ανώτατη εκπαίδευση). Η συντριπτική πλειονότητα είναι 26-35 ετών. Είναι κυρίως ιδιωτικοί υπάλληλοι και ελεύθεροι επαγγελματίες με ετήσια εισοδήματα από 5.000 έως 15.000 ευρώ. Επτά δηλώνουν ανύπαντροι, επτά παντρεμένοι, πέντε σε σταθερή σχέση.

Συνευρίσκονται με πόρνες από δύο μέχρι τέσσερις φορές τον μήνα και τις επιλέγουν με κριτήριο την ηλικία κι όχι τη χώρα προέλευσης.

Είκοσι έξι στους 30 δηλώνουν ότι ξέρουν τι είναι το τράφικινγκ, 29 στους 30 ξέρουν τι είναι σεξουαλική εκμετάλλευση και σχεδόν όλοι δηλώνουν ότι δεν θα ήθελαν να συνευρεθούν με γυναίκα που να εξαναγκάζεται στην πορνεία.

Τράφικινγκ

Τα τελευταία χρόνια οι πόρνες διαχωρίζονται από την Πολιτεία και τους ερευνητές σε θύματα τράφικινγκ και μη. Τράφικινγκ είναι το εμπόριο ανθρώπων και, για να χαρακτηριστεί κάποιος θύμα, πρέπει να πληροί συγκεκριμένα χαρακτηριστικά.

Ωστόσο, άλλοι ερευνητές, όπως ο Λάζος, αμφισβητούν τον διαχωρισμό: «Δεν υπάρχουν ελεύθερες πόρνες, όπως και η πορνεία δεν είναι ελεύθερη επαγγελματική επιλογή. Καμία γυναίκα δεν μπορεί να σταθεί στο πεζοδρόμιο, αν δεν έχει νταβατζή ή αγαπητικό. Δεν έχει καμία σημασία αν είναι θύματα εμπορίας ή όχι. Εχουμε υπολογίσει πως σε κάθε νταβατζή αντιστοιχούν 3,5 πόρνες και σε κάθε αγαπητικό 1-2. Υπάρχουν και σωματέμποροι που ελέγχουν μέχρι 200 γυναίκες».

Παρ’ όλο που η επισήμανση του Λάζου είναι καίρια, έχει σημασία να δούμε τα στοιχεία που διαθέτουμε για το τράφικινγκ: Σε 25,7 δισ. δολάρια υπολογίζεται διεθνώς ο ετήσιος τζίρος, ενώ στην Ευρώπη τα κέρδη αγγίζουν τα 3 δισ. ευρώ.

Στην Ελλάδα κάποιοι ερευνητές ανεβάζουν τα θύματα ακόμα και στον αστρονομικό αριθμό των 20.000 γυναικών.

«Είναι η δεύτερη πιο επικερδής επιχείρηση στον κόσμο», τονίζει ο εκπρόσωπος της ΜΚΟ «Α21», Αρης Καρδασιλάρης: «Η επιχείρηση λειτουργεί υπό ιδανικές συνθήκες επιχειρηματικότητας: έχει μεγάλα κέρδη και ατιμωρησία, άρα μικρό ρίσκο».

Σύμφωνα με τα Ηνωμένα Εθνη, οι γυναίκες και τα παιδιά αποτελούν την πλειονότητα των διακινούμενων ατόμων, γιατί είναι το πλέον ευάλωτο τμήμα οποιουδήποτε πληθυσμού. Στην Ελλάδα, το διεθνικό τράφικινγκ συνδέεται κυρίως με τη διακίνηση και εξαναγκαστική εκπόρνευση αλλοδαπών γυναικών.

«Η πορνεία, δυστυχώς, για την πλειοψηφία της κοινωνίας δεν θεωρείται βία», τόνισε στη σχετική ημερίδα που διοργάνωσε η Γενική Γραμματεία Ισότητας η επικεφαλής της, Φωτεινή Κούβελα.
«Υποτίθεται πως οι γυναίκες είναι ελεύθερες να μετατρέπουν σε αντικείμενο το σώμα τους». «Δεν υπάρχει πιο ανήθικο ιδεολόγημα από τη θεωρία της ελεύθερης επιλογής», είπε ο αναπληρωτής υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, Νίκος Χουντής.

«Αποκρύπτει την ταξικότητα, τη φυλετικότητα και την πιο ακραία μορφή και σχέση ανισότητας. Στόχος της νέας ελληνικής κυβέρνησης είναι η Ελλάδα να συγκαταλέγεται πλέον μεταξύ των πρωταγωνιστών στη διεθνή εκστρατεία για την αντιμετώπιση των σύγχρονων μορφών δουλείας και να αξιοποιούμε τη νέα καινοτόμα ευρωπαϊκή νομοθεσία. Αυτός ο αγώνας πηγαίνει ταυτόχρονα με την ανατροπή των οικονομικών και κοινωνικών πολιτικών που παράγουν την οικονομική εξαθλίωση, εκ των πηγών αυτού του φαινομένου», υπογράμμισε.

O Γρηγόρης Λάζος, καθηγητής Κοινωνιολογίας στο Πάντειο, που -μαζί με την ερευνητική του ομάδα- σαρώνει τις πιάτσες και συζητά με πόρνες και πελάτες:

  • «Ολοι κερδίζουν από την πορνεία: ο σωματέμπορας, ο πελάτης, οι ΜΚΟ που ασχολούνται με τα θύματα, οι ειδικοί που μιλάνε σήμερα στην ημερίδα, εγώ που ερευνώ το πεδίο, εσείς που γράφετε αυτό το ρεπορτάζ»
  • «Από Πατήσια μέχρι Συγγρού εξαπλώνεται η πορνεία της εξαθλίωσης. […] Εχουμε φτάσει στο σημείο οι γυναίκες να εκδίδονται ακόμα και για μια τυρόπιτα. Οταν η άλλη έχει να φάει δυο μέρες, τι θα κάνει;»
  • «Πολλές πια εκδίδονται περιστασιακά, κατά περίπτωση και σύμφωνα με την ανάγκη τους. […] Σήμερα το 35%-40% των εκδιδομένων στην Αθήνα (7.350 γυναίκες) είναι ντόπιες: περίπου 6.900 είναι κόρες μεταναστών που έχουν γεννηθεί και μεγαλώσει στην Ελλάδα»
  • «Δεν είναι εύκολο να εκδοθεί ο καθένας. Αν εσύ αύριο το πρωί το αποφασίσεις, θα είσαι σαν αγγούρι στο πεζοδρόμιο. […] Η πορνεία έχει τεχνική, κάποιος πρέπει να σε διδάξει: πώς επιδεικνύεις το σώμα σου, πώς μιλάς στον πελάτη, τι κάνεις για να ολοκληρώσει πιο γρήγορα. Είναι μια ολόκληρη διαδικασία εκπαίδευσης και, κυριότατα, μια διαδικασία ταπείνωσης. Η αποδοτική πόρνη πρέπει να έχει ισοπεδωθεί σαν άνθρωπος»
  • «Δεν υπάρχουν ελεύθερες πόρνες, όπως και η πορνεία δεν είναι ελεύθερη επαγγελματική επιλογή. Καμία γυναίκα δεν μπορεί να σταθεί στο πεζοδρόμιο, αν δεν έχει νταβατζή ή αγαπητικό. Δεν έχει καμία σημασία αν είναι θύματα εμπορίας ή όχι»

Η γλώσσα των αριθμών για την «ανθρώπινη κρεαταγορά της Αθήνας»:

  • Κατά μέσο όρο 6.500 πορνικές θέσεις όπου εκδίδονται 12.000 γυναίκες. Αλλες 6.500 εκδίδονται στην υπόλοιπη Ελλάδα.
  • Στην Αθήνα σήμερα υπάρχουν περίπου 525 οίκοι ανοχής, εκ των οποίων νόμιμα λειτουργούν το πολύ 10. Μέχρι ώρας έχουν χαρτογραφηθεί 91 στούντιο στην ευρύτερη περιοχή του κέντρου.
  • Γυναίκες εκδίδονται και μέσω μικρών αγγελιών και σε ξενοδοχεία, ενώ ένας πολύ μικρός αριθμός κινείται μέσω Διαδικτύου.
  • Υπάρχουν επίσης περίπου 700 πόρνες πολυτελείας. Ο κύριος όγκος των γυναικών δουλεύει στους δρόμους: πλατεία Κολιάτσου, Αμερικής, Βάθη, Κουμουνδούρου, Βουκουρεστίου, Πειραιώς.
  • Από τις 17.000 εκδιδόμενες το 2012, σήμερα βρισκόμαστε στις 18.500.

Δράστες και θύματα στο εμπόριο ανθρώπων

Στοιχεία ΕΛ.ΑΣ.

  • Από τα στοιχεία της Ελληνικής Αστυνομίας για τα έτη 2013, 2014 και τις αρχές του 2015 προκύπτει ότι τα θύματα τράφικινγκ προέρχονται κυρίως από το Μπανγκλαντές, τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία.
  • Οι ανήλικοι 16-18 ετών κατάγονται κυρίως από τη Ρουμανία, την Αλβανία και το Μπανγκλαντές. Οι δράστες είναι κυρίως Ελληνες, Βούλγαροι, Αλβανοί και Ρουμάνοι.
  • Το 2010 καταγράφηκαν 62 υποθέσεις, 35 το 2011, 46 το 2012, 37 το 2013 και 36 υποθέσεις το 2014.
  • Η ένταση του φαινομένου δείχνει να μειώνεται. Ο εγκληματολόγος και αναπληρωτής υπουργός Δημόσιας Τάξης, Γ. Πανούσης, το αποδίδει σε μείωση της ζήτησης λόγω ευαισθητοποίησης και οικονομικής κρίσης, στην αποδόμηση των εγκληματικών οργανώσεων, αλλά και στο ότι εξελίσσεται ο τρόπος δράσης των κυκλωμάτων.
  • Ο αναπληρωτής υπουργός εκτίμησε ότι οι κατάλληλοι νόμοι υπάρχουν, ωστόσο «αυτό που είναι δύσκολο να διαχειριστείς νομικά και θεσμικά είναι μια αλλαγή του πολιτισμού των ανθρωπίνων σχέσεων σε θέματα όπως ο σεξοτουρισμός, η παιδεραστία, η αιμομιξία. Χρειάζεται να γίνει δουλειά στα σχολεία, τις πλατείες, τα πανεπιστήμια και τους δήμους».

Άρθρο Της Ντίνας Δασκαλοπούλου

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

Το ορφανό της ζωντοχήρας!

Μεγάλωσα σε μια γειτονιά κάτω από την Ακρόπολη. Οι γονείς μου παντρεύτηκαν από προξενιό και χώρισαν από βία. Πρώτα έκαναν εμένα ύστερα τον αδερφό μου και μετά ένα παιδί που δεν γεννήθηκε ποτέ γιατί ο πατέρας μου χτυπούσε τη μάνα μου και το μωρό αυτό χάθηκε στις κλωτσιές και στις γροθιές του. Όταν η μάνα μου γύρισε από το νοσοκομείο, μας πήρε και φύγαμε. Θυμάμαι που φεύγαμε από τη γειτονιά και οι γειτόνισσες κοιτάζονταν συνωμοτικά μεταξύ τους και άλλες έκλειναν τα παντζούρια στο πέρασμά μας. Από εκείνη τη στιγμή έπαψα να είμαι ο Θοδωρής. Έγινα το παιδί της ζωντοχήρας και ύστερα το ορφανό!

Πήγαμε σε μια άλλη γειτονιά στο Γκάζι, στη γιαγιά μου. Μείναμε εκεί για 2 χρόνια και θυμάμαι έντονα τους καυγάδες τους. Η μάνα μου έλεγε πως δεν άντεχε άλλο και η μάνα της, πως δεν ήταν σωστά πράγματα αυτά να αφήσει τον άντρα της και το σπιτικό της. “Όλες τρώμε τις ψιλές μας. Άντρας είναι θα πει μια κουβέντα, θα σηκώσει και το χέρι. Πώς κάνεις έτσι για ένα παιδί; Δύο έχεις θα κάνεις κι άλλο. Ξέρεις πόσες έφαγα εγώ από τον πατέρα σου; Ο Θεός να τον συγχωρέσει!”.

Η μάνα μου ήθελε να δουλέψει και η γιαγιά μου δεν την άφηνε μην τυχόν της πιάσει κανείς τον κ@λο όπως της έλεγε. Ήμουν 10 χρονών μα τον παραλογισμό τον καταλάβαινα σαν να΄μουν ενήλικας. Η μάνα μου έκανε υπομονή μέχρι που μια μέρα δεν άντεξε και μετά από 2 χρόνια, φύγαμε και από εκεί. Πήγαμε στις Τζιτζιφιές, πολύ μακριά από τη παλιά μας γειτονιά και τη γειτονιά της γιαγιάς για να μην μας γνωρίζει κανένας. Νοικιάσαμε ένα υπόγειο και η μάνα μου έλεγε σε όλους ότι ο πατέρας μας είχε πεθάνει. Πράγματι, δεν ήρθε ποτέ να μας δει από τότε που φύγαμε και δεν ρώτησε ποτέ για εμάς. Ούτε αυτός, ούτε η γιαγιά μου, ούτε κανείς. Η μάνα μου έλεγε αλήθεια. Ο πατέρας μας ήταν σαν νεκρός. Όλα όσα ξέραμε πέθαναν.

Με τον αδερφό μου σταματήσαμε το σχολείο και εγώ πήγα για δουλειά σε ένα κουρείο.  Όλοι στο κουρείο με φώναζαν “το παιδί της χήρας” και ένα άλλο παιδί που δούλευε στο μανάβικο το έλεγαν “το παιδί της ζωντοχήρας”. Ήμουν ο Θοδωρής και ήταν ο Νίκος αλλά ήμασταν τα παιδιά της χήρας και της χωρισμένης. Μια μέρα ήρθε ο πατέρας μου να κουρευτεί και τα΄ χασα. Ευτυχώς δεν με γνώρισε. Ήμουν 15 χρονών. Κόμπαζε στους πελάτες για τη γκόμενα που είχε στη γειτονιά και για τα σεξουαλικά του κατορθώματα. Ήθελα να πάρω τη λεπίδα να του κόψω το λαιμό. Να φωνάξω πως τον άντρα δεν τον κάνει το πήδημα. Γύρισα σπίτι και έκλαψα πολύ.

Μόλις έγινα 18 πήγα στρατό. Εκεί δεν ήμουν το παιδί της χήρας γιατί δεν ήξεραν τη μάνα μου. Ήμουν όμως το ορφανό. Όσοι φαντάροι είχαν χάσει τη μάνα ή τον πατέρα τους, έτσι τους έλεγαν. Εγώ ήμουν ο Θοδωρής ο ορφανός, άλλος ήταν ο Γιώργος ο ορφανός κλπ. Δεν με ενοχλούσαν οι ταμπέλες, είχα αποδεχτεί αυτό που ήμουν κι έτσι δεν στάθηκα ποτέ στις λέξεις. Σήμερα όμως καταλαβαίνω όλο το κόμπλεξ και το μίσος των ανθρώπων που έκρυβαν πίσω τους. Ο ορφανός, το παιδί της ζωντοχήρας, ο πατέρας της γεροντοκόρης, το εξώγαμο της κυρα Λένας. Όλοι είχαμε έναν υπότιτλο που έδειχνε πόσο “υπό” ήμασταν μπροστά στους άλλους. Μπροστά στη “κανονικότητά” τους, στα σπίτια τους που απ’ έξω έλαμπαν και μέσα τους βρωμοκοπούσαν. Στις κρεβατοκάμαρές τους που το ξύλο έπεφτε άφθονο ακριβώς κάτω απ’ τη στεφανοθήκη, με δόξα και τιμή!

Δεν παντρεύτηκα ποτέ. Αγάπησα πολύ μα διάλεξα να μην παντρευτώ. Σε αντίθεση με τον αδερφό μου που έκανε μια πολύ όμορφη οικογένεια και 4 παιδιά λεβέντες, τα ανίψια μου, εγώ  είχα πάντα ένα φόβο για τον γάμο. Μόλις δενόμουν με μια κοπέλα, έφευγα. Εκτός από μια φορά. Εκείνη τη μια φορά ήμουν ερωτευμένος με αυτό το κορίτσι, το ήθελα. Ίσως να γινόταν και γυναίκα μου. Αλλά η μάνα της δεν με ήθελε γιατί είχε άλλα όνειρα για εκείνη. Η κοπέλα τότε, μου έδωσε να καταλάβω πως το ζήτημα ήταν οικονομικό. Εγώ όμως μέσα μου ήξερα πως το ζήτημα ήταν στο παιδί της χήρας, στο ορφανό που δεν ‘θέλαν για γαμπρό τους. Εκείνο το χρόνο πείσμωσα και αποφάσισα να τελειώσω το σχολείο. Έβγαλα το Λύκειο στα 27 μου χρόνια. Το νυχτερινό σχολείο, ήταν το μόνο μέρος που δεν ήμουν ο ορφανός.

Πέρσι έχασα τη μάνα μου. Πρόλαβε και είδε εγγόνια, είδε τα βιβλία που έγραφα, μας είδε να μεγαλώνουμε και να ζούμε φυσιολογικά όπως όλα τα “κανονικά” παιδιά. Τον πατέρα μου δεν τον αναζήτησα ποτέ, προτιμούσα να είμαι ο ορφανός παρά ο γιος του Κώστα. Ντρεπόμουν για εκείνον και θα ντρέπομαι μέχρι να πεθάνω. Βλέπω όμως πόσο καλός πατέρας είναι ο αδερφός μου και ελπίζω, ξέρω. Ξέρω πως δεν είναι όλοι οι άνθρωποι το ίδιο, δεν είναι όλοι το διαζύγιο ή ο θάνατος των γονιών τους. Οι άνθρωποι δεν είναι τα σπίτια τους. Τα σπίτια είναι οι άνθρωποί τους. Εμείς κάνουμε την ευτυχία, εμείς και τη δυστυχία. 

Ευχαριστώ τη μάνα μου για το αντριλίκι της να μας προστατέψει σε μια εποχή που η βία ήταν σχεδόν απαραίτητη στο γάμο.
Που το παιδί της ζωντοχήρας ήταν σχεδόν απαραίτητος σαν ρόλος για να νιώθουν οι άλλοι καλά με τους κακούς τους γάμους που ήταν χειρότεροι απ΄τους καθόλου. Και μέχρι σήμερα, στα 65 μου, παρατηρώ πως σχεδόν τίποτα δεν έχει αλλάξει. Οι μεγάλοι έδωσαν την οικογενειακή βία, αντιπαροχή στα παιδιά τους και τα παιδιά τους, την έβαλαν υποθήκη και “προίκισαν” και τα δικά τους παιδιά…

Παριστάνουμε τους άνετους για να μην μας πούν ρατσιστές αλλά μέσα μας, σκεφτόμαστε όπως τότε.
Το παιδί που δεν είναι μελετηρό και οι γονείς του είναι μαζί, είναι απλά ένας κακός μαθητής.
Το παιδί που δεν είναι μελετηρό και ζει με έναν γονιό, είναι όρφανό. Ή το παιδί της ζωντοχήρας. Γι’ αυτό δεν είναι καλός μαθητής.
Αυτά τα παιδιά “δεν θα είναι ποτέ καλοί μαθητές” μάνα μου!

Πηγή: http://singleparent.gr/empeiries/exomologiseis/to-orfano-tis-zontoxiras/